ล้ม ล้ม ล้ม ล้ม ล้ม ล้ม แล้วก็เจ็บมันเป็นเรื่องธรรมดานี่เนอะ

วันนี้ ฉันกลั้นใจลุกขึ้นอีกครั้ง

ลุกขึ้นมาแบบไม่มั่นใจหรอก

ลุกขึ้นมาพร้อมๆกับความสับสนที่ยังคาอยู่ในใจ

ลุกขึ้นมาพร้อมๆกับบาดแผลที่จะยังคงเป็นแผลเป็น

แต่อย่างน้อยๆ ฉันก็พยายามลุกขึ้นจนได้

ไม่ว่าจะเพราะอะไร.......ฉันขอบคุณ




ขอให้การเริ่มต้นใหม่ของฉันครั้งนี้

ดำเนินอยู่บนความเข้าใจและ ความห่วงใย

หวังว่าหากล้มอีกฉันจะไม่เจ็บมากกว่านี้อีกแล้ว

แต่ใครจะรู้อนาคตล่ะเนอะ

สู้ - - สู้

การจะเลิกลาไปจากใครสักคนไม่คิดมาก่อนว่าจะยาก

คิดแค่ว่า ไม่เป็นไร เมื่อก่อนไม่มีเขาเราก็อยู่ได้นี่

แต่.....มันไม่ง่ายเลย

มันเจ็บปวด หัวสมองมันเบลอ ท้องใส้ไม่รู้จักหิวโหย

สรุป ฉันยังทำใจรับไม่ไหวกับการไม่มีเขา

งั้น......ขอเป็นน้องสาวไปสักพัก (เพื่อจะยังมีเขาอยู่ในทุกๆวัน)

แต่มันกลับไม่ง่ายเลย

พูดคุยกันธรรมดาทั่วไปทั้งๆที่ใจฉันอยากจะบอก

ว่า........คิดถึงจัง , รักพี่นะ

แต่ฉันพูดมันไม่ได้อีกแล้ว...

แปลกเนอะ

บางที่แค่นึกถึงอะไรบางอย่าง

..

..

ได้คุยโทรศัพท์ไม่กี่นาที

..

..

ได้เห็นหน้าไม่กี่ชั่วโมง/เดือน

มันก็ทำให้มีความสุขได้เหมือนกัน

-----

ขอบคุณรูปภาพทุกใบที่ทำให้ฉันหายเหงา

ขอบคุณข้อความทุกข้อความที่ทำให้ฉันมีกำลังใจ

ขอบคุณค่ะ

ขอให้ทุกคนมีความสุขกันมากๆนะคะ